SGP Goedereede

Onderdanig zijn, (1 Petrus 2 vers 11 tot en met 17)

Het Woord Gods is niet naar de mens. Dit is een uitspraak die regelmatig te horen is en waar we dan instemmend bij knikken. Althans, zolang het ons niet persoonlijk raakt, want in dat geval komen de zaken nog wel eens anders te liggen. Neem bijvoorbeeld de tekst van onze overdenking die zegt dat we alle menselijke ordening onderdanig moeten zijn. Zowel de koning als de stadhouder, schrijft Petrus. De keizer heeft uiteraard de hoogste macht. Maar onder zich heeft hij stadhouders benoemd. Aan hen heeft hij een stuk van zijn macht gedelegeerd en wij dienen daarom ook hen te gehoorzamen.

Ondertussen hadden Petrus’ gemeenteleden redenen genoeg om zich te beklagen over de overheid. Er kwamen nog geen bloedige vervolgingen voor, maar zij leefden wel in een situatie waarin zij voortdurend als tweederangsburgers werden gediscrimineerd en achteruitgezet. Ook werd er over hen heel veel lasterpraatjes rondverteld. En wanneer ze voor de rechtbank moesten, werden ze vaak ten onrechte beschuldigd en veroordeeld. Daarbij werd vermoedelijk nogal eens de valse aanklacht gebruikt van staatsondermijnende activiteiten van christenen, omdat zij niet deelnamen aan de keizercultus. Aan deze mensen, schrijft Petrus: “weest dan alle menselijke ordening onderdanig.” En als we verder lezen in vers 15: “want alzo is het de wil van God dat gij weldoende, de mond stopt aan de onwetendheid der dwaze mensen.”

Het kwam er voor hen op aan om juist het goede te doen en zo te laten zien dat al die valse beschuldigingen geheel en al ongegrond zijn. Een eerlijke christelijke levenswandel temidden van de heidenen, dat moet het zijn. Zodat op die onwetende mensen uiteindelijk toch de conclusie moeten trekken dat al die lasteringen niet kloppen en ze daardoor beschaamd komen te staan. De onwetendheid ten opzichte van het christelijk geloof neemt in onze snel ontkerstenende maatschappij onrustbarende vormen aan. Ik hoef alleen maar te wijzen op het gemak waarmee men tegenwoordig orthodoxe christenen over een kam scheert met radicale moslims. Wie dan de hedendaagse commentaren en opiniebijdragen in de kranten leest, staat soms verbijsterd over zoveel onbenul.

Wordt het niet eens tijd dat we hiertegen ten strijde trekken? Is het niet heel belangrijk om op de plaatsen waar wij worden aangevallen ons te verdedigen? Waarom zou een partij als de onze daar niet een belangrijke taak in kunnen hebben om dienaangaande op een goede wijze duidelijk te maken waar wij voor staan? Zolang dat blijft binnen de wettelijke kaders – en dus valt onder het onderdanig zijn aan de overheid – is daar zeker niets op tegen.

Petrus wijst echter op een ding dat we zeker niet mogen vergeten. Het eerlijke christelijke leven als middel om mensen de mond te stoppen die graag valse beschuldigingen jegens christenen uiten. In al ons doen en laten moet er van ons iets uitgaan waardoor we die anderen in hun onwetendheid beschaamd maken. “Dus dat is nu christelijk.” Alzo is het de wil van God, staat er in de tekst! Goed doen, een eerbare levenswandel temidden van de heidenen.

Dat kost ons onszelf. Zo te leven is niet naar de mens. Dat kan alleen de genade van de Heere Jezus Christus ons leren. Toen Hij gescholden werd, schold Hij niet terug (…) maar gaf het over aan Dien, die rechtvaardig oordeelt. In het gelijkvormig worden aan het beeld van Christus zal onze handel en wandel de wereld laten zien Wie wij toebehoren. Dat kan en zal de wereld ook tot zegen zijn, wanneer andere zo mogen worden ingewonnen voor koning Jezus.

De belangrijkste vraag is daarom of wij Christus in waarheid kennen in Zijn lijden en sterven. Dat bracht verzoening met God teweeg. Maar daarin liet Hij ons ook een voorbeeld na om in Zijn voetstappen Hem na te volgen (vers 21).

kand. M. Diepeveen